Een half jaar Dames 1

Na een sabbatical jaar als coach begon het toch weer aardig te kriebelen. En na gesprekjes in de wibauthal en tijdens een toernooi in Groningen met enkele dames raakte ik in de ban van de mogelijkheden van dit team. Na 4 jaar heren 1 was het ook een totaal nieuwe uitdaging, dames promotiedivisie. Een groot aantal meiden bleef en uit de rest van de wereld kwamen anderen terug. Al snel bleek ook Olle geïnteresseerd en tijdens de zomerperiode hebben we onze doelen in een jaarplan uiteengezet. Het niveau en daarmee gepaard gaande inzet en hardheid had ik van te voren niet zo hoog geschat, dat is dus een moie meevaller. Wel bleek al snel het technische en tactisch niveau in dit team ver uiteen te liggen. Maar daar heb je dan de voorbereiding en het teamweekend voor om in die richting een slag te maken. Doel van het team is om de final four, schrijf maar alvast in je agenda; eerste weekend mei '08, te halen. Nu halverwege het seizoen staan we vierde en hebben we de laatste weken een goede reeks neergezet maar over de wedstrijden later meer.

Het seizoen begonnen met 13 dames, afspraak is 10 op t sheet. Dat geeft een gezonde onderlinge strijd tijdens trainingen maar maakt het voor de coaches er niet makkelijker op. Nu halverwege iedereen weer terug is van buitenlandse avonturen en we (nog) geen enkele echte blessure hebben gehad zullen de maanden januari, februari en maart moeten uitwijzen welke dames de play offs en de final four moeten gaan spelen.

Het seizoen begon thuis tegen de Uilen ut Grun (62-49). Een super start werd gevolgd door een matig tweede en derde dwart. In het laatste kwart waren we weer de bovenliggende partij en sloten we de seizoens ouverture met een terechte winst af. Een week ziek op bed en dan op vrijdag toch goed genoeg voelen om in Landsmeer (60-63) te spelen. En hoe? Na het eerste kwart het team vanaf de bank te hebben zien struggelen met de tegenstander neemt Marte het team op sleep touw. Niet alleen aanvallend met killer cross overs, lay ups met een tegenstander in je nek of met schoten maar ook verdedigend het team dirigerend. Als coach kun je alleen maar genieten van zo'n topspeelster. Anna doet lekker mee, schiet twee belangrijke drie punters raak en ondanks dat  we 16 punten achter terug komen staan we in de 2e minuut van het laatste kwart al voor. Oei! dat is een hele andere uitgangspositie en het team weet hier niet goed raad mee. Van de hunter naar de hunted. Gelukkig blijft de wedstrijd in ons voordeel, al moeten we ervoor knokken en geven we Pro Build gerust twee cadeautjes om een verlenging af te kunnen dwingen.

Het bekeravontuur eindigt dit jaar bij de laatste 16. Uit winnen van competitiegenoot WSC (61-64) en daarna thuis ten onder tegen eredivisionist DAS (49-83). In Waalwijk een erg goede overwinning behaalt wat ons mentaal een voorsprong geeft op mede final 4 concurrent. Verschil met de eredivisie is vooral de snelheid van handelen en de zuiverheid waarmee wordt geschoten.

Thuis tegen de Cangaroes (51-77), al jaren een finalist in de promotie divisie, starten we goed. Maar als de bezoekers zo'n beetje alle drietjes raak gooien die ze nemen (9 in de eerste helft!) staan we bij rust 15 punten achter. Begin 2e helft weten we de press ook niet meer te breken en lopen zij uit naar een voorsprong van 33 punten! Het laatste kwart levert onze press nog wat tegen punten op maar dragelijker wordt het er bijna niet van. Na een goede reeks een eerste nederlaag die pijn doet en na later blijkt nog we even door dreunt. De week erna revanche halen tegen JRC (56-52)? We beginnen  slap en lopen tot de 26e minuut achter de feiten aan (50+ turn overs). Net als ik besluit over te schakelen op een ander verdedigings systeem lopen we in. En 4 minuten voor het einde komen we voor het eerst op voorsprong. Vervolgens gooit hun guard een miraculeuze driepunter raak, ze had hiervoor nog geen schot genomen! In de time out die volgt komt mijn opdracht niet goed over. De dames doen het tegenovergestelde en als we in de schotklok een 'domme' fout maken zit de wedstrijd erop. Deze nederlaag had echt niet gehoeven maar de tegenstander heeft terecht gewonnen, ze waren gewoon feller! Volgende wedstrijd is thuis tegen Jugglers (52-60), weer zo'n team dat al jaren bovenin meedraait. En na JRC wederom zonder Marte, zou het team het vandaag wel aankunnen? Wedstrijd gaat lang gelijk op waarbij Sanne Bakker voor de aanvallende impulsen zorgt, in de 14e minuut plaatsen de gasten een tussen sprint maar bij rust is het gat gewoon 3 puntjes. Maar net als enkele andere wedstrijden komen we in het 3e kwart ontzettend moeilijk aan scoren toe. Het 4e kwart gaan we in met 14 punten achterstand. Alles of niets dus en we gaan pressen. Daar moet je echter wel voor scoren en dat lukt wederom niet. Pas op 6 minuten voor tijd plaatsen we een tussensprint van 8-2 maar de gasten spelen de wedstrijd redelijk eenvoudig naar een overwinning.

Na 3 overwinningen nu dus 4 nederlagen (incl. DAS). De meiden zijn getergd en willen koste wat kost in Haarlem bij OG 2 winst punten mee naar huis nemen (58-62). Een flistende start met geweldige team defense en we staan op 0-12. OG komt langzaam in haar spel en gedurende de eerste helft lopen ze punt voor punt in. Alleen Nina weet in het tweede kwart aanvallend goed door te komen, maar alleen is niet genoeg en we staan zelfs 2 punten achter bij rust. Het 3e kwart gaat gelijk op maar door een buzzerbeater gaan we met 6 achter het laatste kwart in. Ik tover een zone uit de hoge hoed en OG weet 5 minuten lang, op een drietje na, niet te scoren. Wij krijgen wat break mogelijkheden (Tessa) en opeens valt aanvallend ook het schot van buiten. Hierdoor ontstaat inside ook weer meer ruimte waar vooral Margje wel raad mee weet. Ook nu krijgt OG nog een cadeautje die ze gelukkig ingepakt laten en we doorbreken de negatieve reeks. Het blijkt wel dat we de tegenstander onder de 60 punten moeten houden om zelf te kunnen winnen.

Binnenland komt op bezoek (81-61), het duurt even voordat ze de hal gevonden hebben en daar maken we gebruik van. We zetten ze meteen onder druk en vanaf de sprongbal lopen de gasten achter de feiten aan. We geven toch nog veel punten weg maar daar staat tegenover dat we aanvallend over de 80 punten heen gaan. Het een heeft vast met het ander te maken! 5 meiden in de dubbele cijfers en iedereen heeft lekker kunnen spelen.

Vervolgens op naar Spakenburg voor de uitwedstrijd tegen de op dat moment nr. 1 staand Shooters (70-63 OT!). Olle en ik zijn verbijsterd als we het eerste kwart vanaf de kant bekijken. Met zeer goede aanvallen en een solide defense lopen we uit naar 2-14! Shooters doet iets terug maar het tweede kwart gaan we goed door en bij rust leiden we nog steeds met 10 verschil. Ook in het derde kwart blijven we aan de goede kant van de score en is het voor beide partijen af en toe smullen en wordt een hoog niveau gehaald. In het 4e kwart gebeurd dan toch waar we niet op gehoopt hadden. Shooters weet onze aanval goed te stoppen, met Nina en Iris fouled out en zonder Sanne de Bruijn hebben we te weinig dreiging inside en komen zij een minuut voor tijd op gelijke hoogte. We krijgen nog een kans onder het bord en ook shooters weet een zwaar verdedigende lay up niet te maken, dat betekend verlengen terwijl zij on the run zijn. In de verlenging maken we dan ook geen kans en hebben we mogelijkheid om de competitie en ons zelf een dienst te doen laten liggen.

De week erna thuis WSC, met de bekerwinst in het hoofd starten we wederom erg goed (66-64). De team defense wordt met de week beter, helpside en help de helper (met Jiska en Sanne voorop) staan erg goed vandaag. Vooral Nina en Sanne de B. scoren goed inside. We hebben de wedstrijd goed onder controle en lopen in het 3e kwart uit naar een voorsprong van 16 punten. Eind 3e en begin 4e kwart hebben de gasten een run van 13 punten en plots is het weer een wedstrijd. We blijven aan de positieve kant van de score en slepen (voor het eerst zonder Marte) wel een close game uit het vuur (en een tweede mentale tik uitgedeeld aan WSC). We reizen de week daarna af naar Rotterdam om de strijd tussen de grote stad studenten in ons voordeel te beslechten (44-60). Vooral de periode van 8 minuten in de tweede helft waarbij we Baros van scoren weten af te houden brengt een staande ovatie van de coaches te weeg. Jammer dat we zelf aan de andere kant ook moeite hebben om het netje te vinden anders was de score hoog opgelopen.

Nu halverwege begint het plaatje langzaam de juiste kleuren te krijgen, we worden verdedigend als team steeds beter en ook aanvallend begint de inside-outside game beter te lopen, de speelsters beginnen elkaar steeds beter te vinden. Conclusie is dat we twee nederlagen hadden kunnen voorkomen (JRC en Shooters) en bijna alle close games hebben gewonnen (wederom JRC en Shooters). We staan op de 4e plaats en dat is eind april waar we minimaal willen staan. Vanaf nu kijken we naar boven!

Frank van Haitsma

Reacties

Er zijn 0 reacties op dit artikel.